Een nieuwe testpost Tom
Noem me Ismaël. Een paar jaar geleden – het maakt me niet uit hoe lang geleden – had ik weinig of geen geld in mijn portemonnee en niets bijzonders dat me aan land interesseerde, dus dacht ik dat ik een beetje zou gaan zeilen om het waterige deel van de wereld te zien. Het is een manier die ik heb om de milt te verdrijven en de bloedsomloop te reguleren. Als ik merk dat ik een grimmige mond krijg; als het een vochtige, miezerige november is in mijn ziel; als ik merk dat ik onwillekeurig stilsta voor kistenmagazijnen en de achterhoede vorm bij elke begrafenis die ik tegenkom; en vooral als mijn hypos zo’n overhand op me krijgt dat ik een sterk moreel principe nodig heb om te voorkomen dat ik opzettelijk de straat op stap en methodisch de hoeden van mensen afklop – dan vind ik het hoog tijd om zo snel mogelijk naar zee te gaan. Dit is mijn vervanging voor pistool en kogel. Met een filosofische zwaai werpt Cato zich op zijn zwaard; ik ga rustig naar het schip. Hier is niets verrassends aan. Als ze het maar wisten, koesteren bijna alle mannen in hun graad, op een of ander moment, bijna dezelfde gevoelens voor de oceaan als ik.
